|
|
< > | |||
|
|
|||
|
وبلاگ مسعود برجیان دو ساله شد. البته چند روزی است که از این اتفاق میگذرد اما تصمیم داشتم حتما چند خطی در این ارتباط بنویسم. اتفاقا حسن تصادفی هم اتفاق افتاد و چند خط من مصادف شد با مطلب آخر مسعود با عنوان «انقلاب تک نفره وبلاگی». به گمانم آنچه محل اختلاف من و مسعود است، در نگاه ما به وبلاگ به عنوان یک رسانه باشد. این که وبلاگ چهقدر جدی است و چهقدر باید آن را جدی گرفت. این که این رسانه نوین چه ادبیات و چه نوع زبانی را میطلبد. این که اصلا هدف بلاگر از وقت و انرژی و هزینهای که صرف میکند چیست. اینها از همان نوع نگاه ناشی میشوند. چند شب پیش منزل علی دعوت بودیم و بسیار قلیان کشیدیم و بسیار راجع به این موضوع بحث کردیم. و اتفاقا هر دو به این نتیجه رسیدیم که این رسانه چه ما بخواهیم و چه نخواهیم، ظرفیت محدودی دارد که اگر بیش از آن ظرفیت روی آن انرژی صرف بشود و یا از آن انتظار برود، حتما آن انتظار و آن انرژی به بیراهه خواهد رفت و نومید خواهد شد. |
||||